Back Home again

Ondertussen zijn we al weer bijna een weekje thuis. De terugvlucht is voorspoedig verlopen, maar had toch wel wat lang geduurd. We zijn 41 uren onderweg geweest van Auckland City tot Aalter. Kruipt in je kleren, kan ik wel zeggen. Ben dan ook ziek geworden enige tijd na terugkomst en heb enkele dagen, mijn koorts uitzwetend, op de zetel voor de TV mogen doorbrengen. De temperatuurverschillen en de vol met virussen gevulde lucht in ons luilekkerland zullen daar wel voor iets tussen gezeten hebben. Nu gaat het al weer wat beter. Ik heb vandaag de hele dag doorgebracht met wat orde in de foto's te scheppen en een poging ondernomen om de hele weblog in een chronologische website te gieten. 't Zal nog wel effen duren eer dat allemaal op punt staat, maar ik ben tenminste al van den divan naar mijn bureaustoel verhuisd.
Volgende week maandag begint de sleur van het dagelijkse werk weer, dus we hebben nog een weekje om te recuperen.
Bijgevoegd nog enkele fotootjes, die ik gemaakt heb in Auckland Zoo.

The end of the journey

Al weer enige dagen geleden dat ik nog een berichtje geplaatst heb. Nu, dat heeft zijn redenen. Zoals ik al eerder had gemeld, was ik een beetje door de inspiratie van reisdoelen geraakt. We hebben, naar mijn bescheiden mening alles gedaan en gezien in Nieuw-Zeeland, wat er gedaan en gezien moest worden. Ik moet er bij zeggen, dat het wel echt de max was. Nog nooit een land mogen aanschouwen met zoveel verscheidenheid in fauna en flora.
De laatste week hebben we terugweg naar Auckland zo lang mogelijk gerekt en hebben we dagelijks weinig kilometers afgelegd en bij elke mogelijkheid halt gehouden om iets te bezichtigen. Maar blijkbaar zijn we intussen zo verwend geraakt, dat we overal het idee hadden dat we dit eigenlijk al allemaal gezien hadden. De grote wegen vermeden (om niet te snel vooruit te geraken) en snel een kampeerplek opgezocht om in alle rust wat te eten en te drinken en gewoonweg niets te doen.
Vandaag heb ik de campervan terug ingeleverd bij de Maui-vestiging. Precies 10.050 km zijn er bijgekomen op de teller sinds we hem 66 dagen geleden in ons trotse bezit kregen. Hij heeft zich al die tijd perfect gedragen, niks geen haperinkje, geen platte band, geen accidentje. Ideaal dus. Ben nu wel blij dat ik het er indertijd op gegokt heb om geen extra dure verzekering te nemen. Als je de dure verzekering (extra 20$ per dag) niet betaalde, moest je bij iedere eventuele schade de eerste 1200$ zelf betalen, zelfs als je zelf niet in fout bent.
Je moest die 1200 $ wel op voorhand voorschieten. Ze zouden die terugbetalen als je de camper schadeloos en proper terugbracht.
Gisteren hebben we met zijn twee de hele namiddag als bezetenen het busje opgepoetst, opgeblonken... want je weet maar nooit.
Toen ik vandaag onze superzuivere Toyota inleverde, werd er een snelle blik naar geworpen, een keertje rondgelopen en betaalde ze mijn 1200 $ terug, zonder grondig nazicht of alles er nog wel in zat wat er in hoorde te zitten (potten, pannen, bestek, handdoeken, lakens, gsm, stoeltjes, tafeltje...) Had ik dat geweten, ik denk dat we ons niet zo afgesloofd zouden hebben om dat ding van binnen en van buiten te doen blinken als een spiegel.

Morgen brengen we nog een bezoekje aan Auckland Zoo. Zoals sommigen onder jullie weten, probeer ik in elk land, dat ik bezoek, de plaatselijke dierentuin met een bezoekje te vereren. Ben benieuwd hoe de Kiwi's dieren in gevangenschap behandelen.
Overmorgen staat ons dan de zeer lange terugvlucht naar ons Belgenlandje te wachten. Tegen de tijd dat we weer in ons apelandje zullen zijn, zou de lente moeten begonnen zijn. Ik hoop dat de temperatuur dan ook in de hoogte schiet, want ik ben ondertussen wel aan die zwoele zomeravonden gewend geraakt.

Tongariro National Park

Aan de zuidkant van Lake Taupo ligt Tongariro National Park. Het omvat 7600 km² en bestaat uit 3 actieve vulkanen, Ruapehu, Ngauruhoe en Tongariro. Het staat vooral bekend als het grootste skigebied van NZ in de winter en om zijn beruchte NZ great Walk, de Tongariro Crossing in de zomer. De volledige track duurt een viertal dagen. Wij hebben ons beperkt tot enkele kortere wandelingen in de buurt van Whakapapa (spreek uit Fuckapapa – ik kan er ook niets aan doen). De volgende foto’s laten een beeld zien in welk landschap we ons deze keer hebben mogen begeven. Ook Peter Jackson kon het spectaculaire inzien van dit berglandschap met zijn machtige, aktieve vulkanen, want hij heeft deze plek uitgekozen voor ‘Mordor’,’Emil Muril’ en ‘Ithilien’ in zijn ‘Lord of the Rings’ triologie.

boven : Mount Tongariro

hiernaast : Mount Ruapehu

Bij Mount Reapehu : 'Mordor' van The Lord of the Rings

Nog eens Mordor

Dol, Fijn zwemmen

Ondanks een onheilspellende bewolking, heb ik het er toch maar op gewaagd om mee te gaan op een 'swimming with the dolphins' trip in Whakatane. En maar goed ook. 't Was misschien niet zo'n schitterend weer, maar de belevenis was zijn geld meer dan waard.
Hilde was niet meegegaan (zij zwemt niet graag), zodat er zo'n 7 klanten in het bootje zaten, gehuld in een wetsuit en voorzien van zwemvliezen en zwembril. Na zo'n 40km de volle zee opgevaren te zijn kwamen we de eerste school, van zo'n 20-tal dolfijnen, tegen en meteen hadden we prijs. Ze hadden er wel zin in om met ons te spelen. Echt te gek. Je duikt in het water en langs alle kanten komen er dolfijnen rakelings langs je gezwommen en gesprongen. Je krijgt de kans om die beestjes eens echt in hun natuurlijke habitat van dichtbij te bewonderen. Zo'n halfuurtje zijn ze in onze omgeving blijven spelen. Dit blijkt zeer uitzonderlijk te zijn, want meestal zijn er maar 1 of 2 dolfijnen die in de buurt blijven. Dat bleek ook toen we later bij andere dolfijnen onze kans waagden. Ze zwommen dan bijna onmiddelijk van ons weg.
Ik heb nog proberen foto's te nemen van dit alles. Maar met een natte wetsuit aan en zwemvliezen is het niet zo makkelijk manoevreren. En die beestjes zijn ook wat sneller dan mijn digitale camera reageert. Hopen foto's genomen, maar geen enkele die het publiceren waard is. Ik ben dus moeten gaan lenen bij de 'Whale and Dolphin Watch NZ ltd', die dit tripje organiseerden.

The East Cape

Aan 1 kant van het Noordereiland waren we eigenlijk nog niet geweest : de Noordoostkaap. Vorige keer overgeslagen wegens te ver en niet echt beschreven in onze reisgidsen. We hebben nu toch tijd over, zodus... wijlle weg.





And... it was a long and winding road ! Maar toch wel de moeite. We hebben er, met de nodige tussenstops, 2 dagen over gedaan. Gestart zijn we in Whakatane (spreek uit Fakatanee), waar ik eigenlijk wou gaan zwemmen met dolfijnen. Maar de weersvoorspellingen voor de volgende dagen waren niet bijster goed, zodat ik besloten heb om hier over enkele dagen terug te komen en een nieuwe poging te wagen. Vanaf Whakatane ging het over een zeer slingerende weg over ruige heuvels, vol met pohutukawa-bomen, langs een rotsige kust met zeer wilde golven. We zijn door het plaatsje Hawai gekomen, dat volgens mij zo genoemd is omdat de golven hier extreem hoog en wild zijn. Perfect voor surfers, dus.
Aan de oostkaap vind je in Te Araroa de grootste Pohutukawa boom van het land. (zie foto) Hij telt 22 stammen. Rond Kerstmis staat zo,n boom in bloei met duizenden rode bloemen.
Mij is ook opgevallen dat er in deze regio van het land de Maori's in de meerderheid zijn. Uren zijn we zelfs geen blanke tegengekomen.
Ondanks de slechte weersvoorspellingen hebben we de hele dag schitterend weer gehad en hebben we tot laat in de avond buiten gezeten (zie ook foto boven). Om 10 uur was het nog 24 graden Celsius.

Waitomo

1. een stalagtiet in de Te Ana o te Atua grot.
2. Een povere poging om een foto te maken van de glowworms. Je ziet toch al de voedingslijnen van de larven.

Waitomo Glowworm caves was echt een wonderbaarlijke belevenis. Alleen spijtig dat het er verboden was foto's te nemen op de meeste plaatsen. Nu, als je mij kent weet je dat ik me daar toch niet echt aan zou houden. Maar het is wel echt moeilijk om in een pikdonkere grot stiekem foto's te maken, zonder je flits te kunnen gebruiken. De meesten zijn dan ook waardeloos en niet om aan te zien. Spijtig. Daarom heb ik hiernaast een foto geleend van de Spellboundwebsite, de firma waarmee we de tour gemaakt hebben. Het geeft een beeld van hoe we door de grotten gevaren zijn. Ook voor meer uitleg over gloeiwormen kan je op hun website terecht.
De bovenste 2 foto's zijn wel van eigen makelij.

Taranaki

Ondertussen hebben we weer de overzet van het Zuidereiland naar het Noordereiland genomen. (op de foto de doortocht in Marlborough Sound)
Omdat we Wellington al eerder bezocht hadden, zijn we ook meteen verder getrokken en hebben we halt gehouden in Paekakariki, het eerste plaatsje aan de 40 km lange Kapiti Coast. Daar gaan we verder geen woorden aan vuil maken. Er was niet veel te zien en de kust was ook niet echt aantrekkelijk.




’s Anderdaags dan ook meteen richting noorden verder gereden,waar we 2 dagen overnacht hebben in Oakura, een pittoresk plaatsje aan de Taranaki kust, dat vooral bekend staat om zijn fraaie zonsondergangen (Oakura is Maori voor ‘plaats van flitsende roodheid’ – zie ook foto)
Maar de hoofdreden waarvoor ik naar hier toe gereden was, was het Egmont National Park. Het middelpunt van het park is Mount Taranaki/Egmont (Taranaki voor de Maori’s, Egmont voor de Euro-Nieuwzeelanders). Deze slapende vulkaan (laatste uitbarsting 350 jaar geleden) heeft van uitzicht wel wat weg van de Japanse Mount Fuji. Toen we aankwamen zagen we wel zo goed als niets van de vulkaan, want hij was volledig in de wolken gehuld. De berg is dan ook, met zijn 7000mm regenval per jaar, zowat de natste plek van Nieuw-Zeeland. Er is hier een gezegde ‘Als je de berg kan zien, gaat het regenen. Als je hem niet kan zien, dan regent het al.’



En, zoals elke keer op deze reis, de tweede dag schitterend weer en je zag de berg perfect liggen. (zie foto). Tijd om de wandelschoenen aan te binden, dus. Na een eerste tochtje van een half uur door het bos aan de voet de berg, hebben we ons aan een 2e track gewaagd die 2 uren duurde. Het eerste uur was werkelijk adembenemend. Maar dan wel letterlijk, want het was constant klimmen. (of zou die fles wijn van daags daarvoor tot ademmoeilijkheden geleid hebben ?). Maar goed dat het wandelpad toen draaide en met zijn afdaling begon, anders vrees ik dat we hadden moeten opgeven.

Volgende halte gaan de Waitomo-caves zijn, waarover meer in volgend verslag.

We zitten ondertussen eigenlijk met een probleempje. De Waitomo-caves is het laatste punt op mijn ‘must-do’ lijst. Alles wat ik wilde zien in Nieuw-Zeeland is dan de revue gepasseerd. De cirkel is rond, we zijn overal geweest. Maar we hebben wel nog een kleine tweetal weken te gaan. Strandliggers zijn we niet, in een stad rondhangen hou ik juist 1 namiddag vol. We zullen eens goed moeten peinzen waar we nu nog naar toe zullen trekken. Als er iemand suggesties heeft….